El lujo de vivir
abril 8, 2010
Los que hemos tenido la oportunidad de ejercer el periodismo tenemos también la fortuna de conocer a muchos de los que luego han pasado a la historia como grandes hombres, por su destreza en el oficio, bien sea de las letras, del deporte o de cualquier otra actividad. He coleccionado un poco de todo, pero tengo que reconocer que merecen atención especial tres grandes de nuestra literatura a los que dedico este humilde recuerdo. Empezaré por el final, porque todo esto viene a cuento del reciente fallecimiento de Miguel Delibes, al que había conocido en los años sesenta cuando dejé A Coruña para estudiar en la capital. Fue entonces cuando tuve la ocasión de entrevistarle e inmortalizarme en una fotografía a su lado. Posteriormente, en mi etapa como director de El Mundo de Castilla y León, se me antojaba un milagro: verle pasear tranquilamente por las calles de Valladolid, correspondiendo amablemente a los saludos de sus paisanos. Pero fue tan sólo hace algunos meses cuando me topé de narices con don Miguel en la vallisoletana Acera de Recoletos, donde le saludé y me interesé por su salud. El hombre estaba ya muy tocado y me hizo algunas reflexiones sobre su soledad y sus dolencias. Sentí una pena inmensa al comprobar con tanto realismo el deterioro de aquél genio de las letras, merecedor de un Nóbel de Literatura que tan injustamente le negaron. Tengo sobre mi mesa la misiva que me envió con motivo de la colaboración que le solicité para el libro “Al pié de la letra”, en el que cada académico escribía sobre la letra de su sillón en la Real Academia. Delibes sentaba sus posaderas en la “e” minúscula de la que decía sentirse muy satisfecho y no pensaba que ese sillón “mereciera menos fiesta que si se tratara de una mayúscula. De todos modos, tampoco pude escoger. Y estoy seguro de que la “e” tiene los suficientes matices y complicaciones (aunque no llegue a los de la plurifónica “e” de los franceses) como para que a nadie le sepa a poco”. Haberle conocido fue, sin duda,un lujo impagable. Seguir leyendo
MANERAS
abril 8, 2010
Se acaba de celebrar en toda España la Semana Santa, un fenómeno religioso, artístico y social que se puede ver de muchas maneras, tantas como formas de sentirla, que no siempre guardan relación con la espiritualidad de cada uno sino con el estado de ánimo. Confieso que con el paso del tiempo ha ido cambiando mi concepción de este impactante museo de arte puro en plena calle. Así, cuando empecé, en la década de los setenta, la aventura de escribir mi primer y único libro sobre el tema con mi colega y amigo José Delfín Val, la Semana Santa era un espectáculo que pasaba por delante de mis ojos (a veces, también, de la cámara de fotos) sin más “obligaciones” que retratarlo lo mejor posible. Mucho antes de esa mirada profesional, los desfiles eran la disculpa para sacar de casa la silla y atarla junto a otras para contemplar desde muy abajo y con los ojos asombrados de un niño, unas procesiones que, al menos a mí, me daban cierto miedo. Puedo, pues, decir, que la Semana Santa primero despertó mi miedo y más tarde mi profesionalidad, porque el trabajo había que hacerlo, y además en días muy concretos aprovechando los desfiles procesionales. Seguir leyendo
PEQUEÑECES
febrero 12, 2010
Por: Félix Lázaro
Una mañana del pasado mes de enero, todavía medio dormido por las coñas de los cambios horarios, me encuentro ante el rascacielos más grande del mundo. Me quedé boquiabierto, como no podía ser de otra manera, y lo primero que me pregunté -y sigo preguntándome- es quién fue el machote que puso la última piedra, o lo que sea, a tan sólo 818 metros de altura. Increíble. Uno, que es de pueblo, había viajado a Dubai para ver el rascacielos pero, coño, esto es una verdadera pasada. Hacía tan solo un par de semanas que se había inaugurado el Burj Dubai, que así se llama el monstruito, y su puesta en escena ya había dado la vuelta al mundo. No es para menos, claro. Sin éxito intenté buscar alguna comparación con nuestro Ames querido, pero no había manera. Demasiados rascacielos y si uno comete la osadía de preguntar por cualquier cosa, allí se va a encontrar con que todo es lo más grande del mundo. Y puede que sí. Seguir leyendo
Charlatanes
febrero 12, 2010
No sé por qué, pero cada vez que escucho a los políticos hablar de los presupuestos me acuerdo de don Julián Palau, uno de los más grandes charlatanes que lo mismo vendía peines de carey que hojas de afeitar, sin olvidar un artilugio que cortaba los azulejos como si fueran de mantequilla y que sólo le funcionaba a él, porque al llegar a casa, el cacharro demostraba ser lo que realmente era: un penco. Los chavales de mi generación nos pasábamos las horas muertas escuchando a don Julián, cuyo negocio le cabía en una maleta de cartón que ponía en cualquier rincón de la ciudad, con especial predilección por las plazas. Seguir leyendo
Un ventureiro ano 2010
diciembre 2, 2009
Por: Xosé M. Fernández
Portavoz Municipal do BNG
¡Qué rápido pasou o 2009! Non hai nada estabamos falando dos 33,5 millóns de euros de orzamento, dos 7,5 millóns de euros para O Milladoiro, e agora parece que poucos se lembran desas cifras; agora temos que falar de asuntos máis ordinarios: retrasos nos pagos aos proveedores do Concello, retrasos nas subvencións ás familias e ás entidades asociativas, perda de ubvencións, dimisións de concelleiros, máis adecuado… concelleira, do goberno… Ah! pero esta fiestra non é para falar de política municipal! Tampouco quero abusar da amabilidade dos amigos de DirectoAmes. Seguir leyendo
Ilusión e optimismo
diciembre 2, 2009
Por: Santiago Amor Barreiro
Portavoz municipal do PP
O Nadal son as festas familiares por excelencia, son datas de reflexión. datas para gozar na compaña dos seres queridos e amigos pero tamén deben ser datas para pensar no acontecido ao cabo do ano. Os que temos algunha responsabilidade na vida pública, deberíamos tamén reflexionar si estamos a facer todo o necesario para mellorar a vida das persoas do noso entorno e si a nosa misión se está a cumprir. Os que estamos na vida pública, temos que facer un exercicio de reflexión dende a autocrítica para valorar si as actitudes que estamos tendo son as máis axeitadas para que a vida das persoas que nos rodean sexa cada vez mellor ,ao cabo, para iso estamos. Seguir leyendo
Bo Nadal
diciembre 2, 2009
Por: Carlos A. Fernández Castro
Alcalde de Ames
Xa pasou un ano dende que a revista DirectoAmes me brindara a oportunidade dirixirme a todos os veciños e veciñas do concello para desexarlles un moi feliz nadal. Como sempre, é para min unha honra compartir meus desexos de ledicia e prosperidade para estas datas e para o novo ano que comeza. Pero, especialmente este ano, é inescusable facer un recordatorio a todas aquelas persoas que están a vivir unha situación complicada. A difícil coxuntura económica fai que convivamos cada día cos problemas de moitas persoas e coas circunstancias que a diario me dan a coñecer. Por iso, especialmente nestas datas, quero achegarlles o meu saúdo máis agarimoso e facer unha mención especial a todas esas persoas. É moi importante que todos e todas fagamos unha reflexión. Moitas cousas pasaron neste tempo e moitas cousas cambiaron neste tempo. Seguir leyendo
Yo también tengo un plan
diciembre 2, 2009
Por: Félix Lázaro
Menudo campañón se ha hecho Zapatero I de León (nacido en Valladolid) con su famoso Plan E que, como bien escribía el otro día Javier Marías, «consistió en soltarles a los Ayuntamientos -endeudados hasta el peluquín- un montón de millones para que acometieran obras absurdas e innecesarias ». Ignoro qué pastizal han dejado en Ames, pero yo no percibo que la calidad de vida de los ciudadanos haya mejorado sensiblemente. Todo lo contrario, porque en mis últimas apariciones por Milladoiro y Bertamiráns he visto más comercios cerrados y más caras de pena pululando por las calles que en anteriores ocasiones. No sé si será cierto o no, pero me han soplado que cierra el flamante Supercor. Me cuesta creerlo, pero de ser cierto tengo que hablar con don Isidoro, el mandamás de «el corte en las ingles», como dice mi amigo Tinín, para que me explique qué coño pasa. En mis tiempos se decía que tener un plan, por ejemplo, significaba tener una relación amorosa frívola y fugaz, como manda nuestra biblia de las letras. Y éste plan si que debería escribirse con mayúsculas, porque se trataba de un éxito en toda regla. Por supuesto, nada que ver con aquél otro llamado Plan Badajoz, que fue un invento de un ferrolano para callar a los extremeños. Hay también planes de pensiones, de vida, de estudios, de servicios, hidrológicos, económicos, urbanísticos y de muchas cosas más. Porque el que no tiene un plan resulta que no es nadie. Seguir leyendo
A rabiar
diciembre 2, 2009
Por: Francisco Cantalapiedra
Aprovechando que entramos en Navidades, espero que caiga alguna botellica de vino (señora directora, tome nota), bebida que, por lo menos a mí, me gusta a rabiar. Todos los amigos con los que hablo de este tema reconocen que en los últimos quince años la calidad del vino ha mejorado muchísimo, con independencia de la denominación de origen que tenga. Seguir leyendo
Perra vida
octubre 7, 2009
Por: Félix Lázaro
Hace pocos días, lo prometo, vi por primera vez un perro con gafas. De la mano de su propietaria, el can paseaba por las inmediaciones del Retiro madrileño, provocando la curiosidad de los viandantes, que le dedicaban una cariñosa sonrisa. Fue entonces cuando me pregunté cómo se graduaría la vista el mejor amigo del hombre. Me lo imaginaba sentado ante el cuadro luminoso con letras que pronto se hacen imposibles. Quizás sean números a los que el animal respondería con ladridos. Lo ignoro, pero supongo que esta cuestión está suficientemente resuelta. Seguir leyendo






